می نویسم…از هرچیزی در هرزمان

بیست و دو سال تبعید

به تاریکی

به درد

بیست و دو سال

و هرگز نفهمیدم که چرا جشن می گیرند این سالروزِ درد را

مرا بیست و دو ساله نامند چون این گونه می گوید شناسنامه

هفتاد ساله نامند چون این گونه می گوید روح خسته ام

درد زمان را کِش می دهد ، ثانیه را ساعت ها و روز را قرن ها

و کسی نمی داند که هنوز چندی مانده دو ساله شوم ؛ دو سال از تولدم می گذرد ؛

دوسال از تابش وجود نازنینی بر کالبدی بی جان در این تاریکی جهان

دوسال است که زنده شدم ، روح در من دمیده شد ، روح ِ تو

فرشته می نامیدم تورا ، ولی جان بخشیدی ، جان بخش ِ من ، خدای من

روزی دیگر را جشن می گیرم

روزی که باشی و بتابی بر این جان ِ نوپا ؛

هرروزی که عاشقت باشم را

زادروز می نامم و هرصبح باز متولد می شوم به نامت ، به عشقت و به یادت.

.

- ممنونم از عزیزانی که منو در این روز یاد کردند و تبریک گفتند ؛ حقیقتا دوست سرمایه ی گرانبهایست.

- نوشته شده در ۱۴ دی ماه ۹۰ ساعت ۱:۳۳ بعدازظهر

و آخرین دانه انار

یلدا ، بی تو ؛ طولانی ترین غم ِ سال

کاش

این واژه ی لعنتی

تلخ ترین واژه در تمام طول ِ تاریخ

می دانی…

می دانی که نمی شود و می خواهی

فکر می کنی

درد دارد که بدانی نمی شود و باز بخواهی

تمام این درد خلاصه می شود در یک کاش…

و آرزو می کنی که کاش این کاش به افسوس مبدّل نگردد

کاش…

بعد از شنیدن خبر مرگ مایکل جکسون در ۲۵ ژوئن ۲۰۰۹ ؛ دومین بار در ۵ اکتبر ۲۰۱۱  برای درگذشت یک شخصیت بزرگ گریه کردم ؛ استیو جابز

اشخاصی که در زندگی صدها میلیون انسان نقش داشتند و نسل ها را طی خواهند کرد ؛

اشخاصی که نمی میرند ، تنها ما محروم می شویم از وجود فیزیکی شان در میانمان زیرا که بهشت برای حضورشان لحظه شماری می کند.

روحش شاد

این چه چشمانیست که تو داری ؛ به نگاهی مست می کند ، به اخمی می سوزاند زندگانی ام را ؛ خنده اش…مرا مالک دنیا می کند ؛ به چشمکی پرواز می دهد دلِ اسیرم را ؛ اسیر ِ چشمانت ام ای همه هستی ِ من

صدای اذان می آد ،

اذان مغرب ،

اذان مغرب ماه رمضان ؛

صدایی که سنگینی خاطرات بیش از دودهه را روی شونه هام می آره

امشب دلم گریه می خواهد ، مثل دیشب ، مثل پریشب ، مثل تمام شب های هفته ی گذشته و شب های قبل آن ؛ دلتنگی گریه دارد ، نبود تو دلتنگی می آورد و تو همچنان نیستی…

بعد از گذشت دو سال….باز هم ۲۵ ژوئن

می نویسم که هنوز باور نکرده ام نبودنت را

در این دو سال بارها  با دیدنت عکس ها و رقص هایت ، شنیدن آهنگ هایت و یا تنها با نامت ، با گذشتن نامت از ذهنم بی اختیار اشک جاری کردم

دیدارت آرزویی دست نیافتنی شد ولی حس نزدیکی ام  بیشتر می شود آن دم که فریاد می زنی “تو تنها نیستی” و مرا آنچنان مست می کند صدایت که تنها تو می دانی

اینکه باور نمی کنم نبودت را ، مشکل از دل من نیست که نخواهد ، مشکل جاودانگی توست و تا آن زمان که موسیقی باشد تودر بین همه ساکنان زمین  می خوانی

تو خواستی جاودانه باشی و جاودانه ماندی….تاریخ فراموش نمی کند بزرگانی چون تورا

در کنار نامت تاریخ تولد ثبت شده  و به موازات زمان ادامه دارد…بدون پایان ؛ بدون تاریخ فوت

مایکل جکسون برای من تنها یک خواننده نبود ، بخشی از زیبایی های کودکی تا شور جوانی بود و هست و خواهد بود

از دوستی جمله ای نقل می کنم که: در آهنگ های مایکل برای هر حالت روحی و هر شرایطی همیشه انتخابی هست.

برای تنهایی هایمان خواند ؛

برای زمین ،

برای انسانیت ،

برای غم و شادی ها ،

و برای ما

روحت شاد مایکل….یاد و خاطره ات همیشه گرامی باد

با تشکر از  سایت هواداران ایرانی مایکل جکسون

ماه گوید که تو ماه جهانی ، بدرخش و گیتی را روشن کن

۲۵ خرداد ۹۰