می نویسم…از هرچیزی در هرزمان

زندگینامه استیو جابز (پرفروش ترین کتاب سال ۲۰۱۱) به زبان فارسی و به صورت اختصاصی در اختیار شما است. همین الان نسخه خودتان را دانلود کنید، از خواندنش لذت ببرید و در کنار آن با حمایت داوطلبانه از مترجم، به ارایه آثاری از این دست در آینده کمک کنید.

پرداخت، اختیاری است. اما شما با اهدای مبلغی اندک، کمکی بزرگ برای ادامه این راه می کنید.

برای دریافت به نارنجی مراجعه نمایید.

بیست و دو سال تبعید

به تاریکی

به درد

بیست و دو سال

و هرگز نفهمیدم که چرا جشن می گیرند این سالروزِ درد را

مرا بیست و دو ساله نامند چون این گونه می گوید شناسنامه

هفتاد ساله نامند چون این گونه می گوید روح خسته ام

درد زمان را کِش می دهد ، ثانیه را ساعت ها و روز را قرن ها

و کسی نمی داند که هنوز چندی مانده دو ساله شوم ؛ دو سال از تولدم می گذرد ؛

دوسال از تابش وجود نازنینی بر کالبدی بی جان در این تاریکی جهان

دوسال است که زنده شدم ، روح در من دمیده شد ، روح ِ تو

فرشته می نامیدم تورا ، ولی جان بخشیدی ، جان بخش ِ من ، خدای من

روزی دیگر را جشن می گیرم

روزی که باشی و بتابی بر این جان ِ نوپا ؛

هرروزی که عاشقت باشم را

زادروز می نامم و هرصبح باز متولد می شوم به نامت ، به عشقت و به یادت.

.

- ممنونم از عزیزانی که منو در این روز یاد کردند و تبریک گفتند ؛ حقیقتا دوست سرمایه ی گرانبهایست.

- نوشته شده در ۱۴ دی ماه ۹۰ ساعت ۱:۳۳ بعدازظهر

و آخرین دانه انار

یلدا ، بی تو ؛ طولانی ترین غم ِ سال

کاش

این واژه ی لعنتی

تلخ ترین واژه در تمام طول ِ تاریخ

می دانی…

می دانی که نمی شود و می خواهی

فکر می کنی

درد دارد که بدانی نمی شود و باز بخواهی

تمام این درد خلاصه می شود در یک کاش…

و آرزو می کنی که کاش این کاش به افسوس مبدّل نگردد

کاش…

بعد از شنیدن خبر مرگ مایکل جکسون در ۲۵ ژوئن ۲۰۰۹ ؛ دومین بار در ۵ اکتبر ۲۰۱۱  برای درگذشت یک شخصیت بزرگ گریه کردم ؛ استیو جابز

اشخاصی که در زندگی صدها میلیون انسان نقش داشتند و نسل ها را طی خواهند کرد ؛

اشخاصی که نمی میرند ، تنها ما محروم می شویم از وجود فیزیکی شان در میانمان زیرا که بهشت برای حضورشان لحظه شماری می کند.

روحش شاد

این چه چشمانیست که تو داری ؛ به نگاهی مست می کند ، به اخمی می سوزاند زندگانی ام را ؛ خنده اش…مرا مالک دنیا می کند ؛ به چشمکی پرواز می دهد دلِ اسیرم را ؛ اسیر ِ چشمانت ام ای همه هستی ِ من

صدای اذان می آد ،

اذان مغرب ،

اذان مغرب ماه رمضان ؛

صدایی که سنگینی خاطرات بیش از دودهه را روی شونه هام می آره

امشب دلم گریه می خواهد ، مثل دیشب ، مثل پریشب ، مثل تمام شب های هفته ی گذشته و شب های قبل آن ؛ دلتنگی گریه دارد ، نبود تو دلتنگی می آورد و تو همچنان نیستی…