می نویسم…از هرچیزی در هرزمان

بیست و دو سال تبعید

به تاریکی

به درد

بیست و دو سال

و هرگز نفهمیدم که چرا جشن می گیرند این سالروزِ درد را

مرا بیست و دو ساله نامند چون این گونه می گوید شناسنامه

هفتاد ساله نامند چون این گونه می گوید روح خسته ام

درد زمان را کِش می دهد ، ثانیه را ساعت ها و روز را قرن ها

و کسی نمی داند که هنوز چندی مانده دو ساله شوم ؛ دو سال از تولدم می گذرد ؛

دوسال از تابش وجود نازنینی بر کالبدی بی جان در این تاریکی جهان

دوسال است که زنده شدم ، روح در من دمیده شد ، روح ِ تو

فرشته می نامیدم تورا ، ولی جان بخشیدی ، جان بخش ِ من ، خدای من

روزی دیگر را جشن می گیرم

روزی که باشی و بتابی بر این جان ِ نوپا ؛

هرروزی که عاشقت باشم را

زادروز می نامم و هرصبح باز متولد می شوم به نامت ، به عشقت و به یادت.

.

- ممنونم از عزیزانی که منو در این روز یاد کردند و تبریک گفتند ؛ حقیقتا دوست سرمایه ی گرانبهایست.

- نوشته شده در ۱۴ دی ماه ۹۰ ساعت ۱:۳۳ بعدازظهر

و آخرین دانه انار

یلدا ، بی تو ؛ طولانی ترین غم ِ سال

کاش

این واژه ی لعنتی

تلخ ترین واژه در تمام طول ِ تاریخ

می دانی…

می دانی که نمی شود و می خواهی

فکر می کنی

درد دارد که بدانی نمی شود و باز بخواهی

تمام این درد خلاصه می شود در یک کاش…

و آرزو می کنی که کاش این کاش به افسوس مبدّل نگردد

کاش…

صدای اذان می آد ،

اذان مغرب ،

اذان مغرب ماه رمضان ؛

صدایی که سنگینی خاطرات بیش از دودهه را روی شونه هام می آره

امشب دلم گریه می خواهد ، مثل دیشب ، مثل پریشب ، مثل تمام شب های هفته ی گذشته و شب های قبل آن ؛ دلتنگی گریه دارد ، نبود تو دلتنگی می آورد و تو همچنان نیستی…

در مورد انتظار داشتن از دیگران به این رسیدم  که:

۱ . انتظار از دیگران با ابعاد شخصیتی اونا رابطه ی مستقیم داره ؛ فراتر از پتانسیل کسی نباید ازش انتظار داشت.

۲ . قبل از اینکه از کسی انتظار چیزی رو داشته باشی ، باید خودتو بذاری جاش و ببینی خودت اینو قبول می کنی؟

۳ . تا اونجا که بتونی برای کسی انتظار ایجاد نکنی که از چهارچوب خودش خارج نشه.

۴ . برا خودت حق بی جا ایجاد نکن که از تو انتظار بی جا نداشته باشن.

۵ . کلا انتظار باعث می شه حق برای خودت قائل بشی و فارغ از دیگران ، زندگی خودت رو زهر می کنه.

.

و در آخر انتظار نداشته باش ازین نوشته ها خوشت بیاد؛

خودمم خوشم نمی آد ، برای تفکر و تأمل خودم و خودت نوشتم.

و ۲۱ اُمین ایستگاه زندگی طی شد ؛

زندگی ای که از سکوی  ۱۴ دی  (۴ ژانویه) شروع شده و امتداد پیدا کرد و همچنان ادامه دارد
هرقدر ادامه می دهم راه سخت تر می شود و حسرت لحظه های رفته از دست بر خستگی ناشی از سنگینی کوله بار زندگی ، می افزاید
نمی دانم از به عمرم افزوده شد و یا از آن کاسته ؛ ولی می دانم که تغییری صورت گرفته و باید تغییر کرد
تغییر همیشه خوب به نظر نمی آید ولی خوب است تغییر کرد…همیشه بهتر وجود دارد….باید آن را ایجاد کرد.
یادم باشد درین ایستگاه دیگر تنها سفر نمی کنم ، همراهی دارم که در گذشتن از این مسیر هرلحظه کنار من است…اگرچه دورادور
و دوستانی دارم که برایم خالصانه دست تکان می دهند و لبخند می زنند….چه دلگرمی ای ازین بالاتر ؛ باشد که راه هموار شود.
و تنها آرزوم در این مقطع از زندگی ، بهترین ها برای کسی است که وجودش زیباترین اتفاق در زندگی من بوده و هست و خواهد بود
و اما بهترین هدیه من بوسیدن لب ها و گرفتن دست ها و دوستت دارم ها بود

از همه دوستانم در دنیای مجازی و دنیای واقعی(زندگی روزمره) و اعضای خانواده که همه به نحوی بودند و هستن ممنونم.

- نوشته شده در تاریخ ۱۴ دی ماه ۸۹ ساعت ۰۰:۳۵ دقیقه بامداد

دوشنبه ۸ آذر تا پنجشنبه ۱۱ آذر ماه ۱۳۸۹ روزهای خاصی برای ما بود

دوشنبه ظهر را فراموش نمی کنم…و آن تماس تلفنی…

شرایط سختی بود…

شرایطی که فقط من می دانستم و تو…

اتفاقی ناخوشایند یا خوشایندی که نقش بیشتر برای من بود و درد بیشتر برای تو…

دراین چند روز بارها گفتم کاش نبودم و وجودم ، وجود تورا به خطر نمی انداخت…

لحظه ای شادی و لحظه ای غصه سراغ ما می آمد…

ولی باهم بودیم…درتمام لحظات

باهم تصمیم گرفتیم…

باهم گریه کردیم…

و خوشحالم که باز هستی…

علاقه ام به تو چندین برابر شده…بی اندازه دوستت دارم

این موهبت الهی دوبار نصیب من شد

این نوشته رو در شرایطی خاص می نویسم

یک روز از شدت درد فقط خوابیدم؛

روز دوم

فامیل؛ موبایل و لپتاپ رو ازم گرفتن و بهم به زور استراحت مطلق دادن، بدون هیچ وسیله ی ارتباطی

تنها چیزی که داشتم: یک کاغذ ، یک خودکار…

روز سوم

سه روز گذشت…

سرماخوردگی با علائم دیگه که یه دکتر آنفولانزا و یه دکتر دیگه مسمومیت تشخیص دادن

بدترین بیماری ای بود که تو چند سال قبل گرفتم

هیچکس هم از من خبری نداره، به پدرومادر هم نگفتن که دور هستن و نگران می شن…

مزخرف ترین ساعات رو سپری می کنم

روز چهارم

بی خبر از همه جا…فقط من و این اتاق و تخت خواب…

استراحت مطلق…آرام بخش…

بدون موسیقی…

احساس می کنم به تخت بستن منو و دارن خون تو رگ هام رو عوض می کنن

.

.

.

بالاخره از قرنطینه در اومدم،هنوز از بیماری در من نشانه هایی هست ولی آرامش خاصی  دارم، فقط شرمنده ی دوستان شدم که تماس گرفتن و نگرانم شدن…از تبریز و تهران تا… پکن…. ۲۹ آبان ماه / ساعت ۱۹:۴۷

آدمای زیادی در اطراف ما هستن و خب خیلی از اونا ممکنه باعث آزار روحی و شاید جسمی ما بشن ، طوری که همیشه یه حس ِ انتقام یا تنفر یا یه همچین چیزی داشته باشیم نسبت بهشون،

هرروز یه بخشی از انرژیمون رو صرف این می کنیم که به اونا فکر کنیم، به اینکه ازش بدم می آد یا اگه می تونستم فلان کار رو باهاش می کردم یا اینکه چه نامردی ای در حق من کرده و همش درگیر هستیم با اتفاق های گذشته

ولی امروز، بهترین دوستم ، ” سیّد ” درس خیلی مهمی بهم داد و منم تصمیم گرفتم بنویسم تا یادم بمونه

سیّد گفت: داشتن تنفر از کسی فقط و فقط به خود آدم ضرر می زنه، باعث می شه جسم و روح پیر بشن ؛ یه نوع خودآزاری درونی و دائمی که  روح آدم رو به سمت زوال هدایت می کنه

یاد “هاراکیری” افتادم؛ ولی این بار یه خودکشی تدریجی و دردناک برای روح

پ . ن: هاراکیری (به ژاپنی: 切腹, Seppuku) نوعی خودکشی با دریدن شکم که در میان سامورایی ها رواج داشته است.