می نویسم…از هرچیزی در هرزمان

بیست و دو سال تبعید

به تاریکی

به درد

بیست و دو سال

و هرگز نفهمیدم که چرا جشن می گیرند این سالروزِ درد را

مرا بیست و دو ساله نامند چون این گونه می گوید شناسنامه

هفتاد ساله نامند چون این گونه می گوید روح خسته ام

درد زمان را کِش می دهد ، ثانیه را ساعت ها و روز را قرن ها

و کسی نمی داند که هنوز چندی مانده دو ساله شوم ؛ دو سال از تولدم می گذرد ؛

دوسال از تابش وجود نازنینی بر کالبدی بی جان در این تاریکی جهان

دوسال است که زنده شدم ، روح در من دمیده شد ، روح ِ تو

فرشته می نامیدم تورا ، ولی جان بخشیدی ، جان بخش ِ من ، خدای من

روزی دیگر را جشن می گیرم

روزی که باشی و بتابی بر این جان ِ نوپا ؛

هرروزی که عاشقت باشم را

زادروز می نامم و هرصبح باز متولد می شوم به نامت ، به عشقت و به یادت.

.

- ممنونم از عزیزانی که منو در این روز یاد کردند و تبریک گفتند ؛ حقیقتا دوست سرمایه ی گرانبهایست.

- نوشته شده در ۱۴ دی ماه ۹۰ ساعت ۱:۳۳ بعدازظهر

و آخرین دانه انار

یلدا ، بی تو ؛ طولانی ترین غم ِ سال

کاش

این واژه ی لعنتی

تلخ ترین واژه در تمام طول ِ تاریخ

می دانی…

می دانی که نمی شود و می خواهی

فکر می کنی

درد دارد که بدانی نمی شود و باز بخواهی

تمام این درد خلاصه می شود در یک کاش…

و آرزو می کنی که کاش این کاش به افسوس مبدّل نگردد

کاش…

این چه چشمانیست که تو داری ؛ به نگاهی مست می کند ، به اخمی می سوزاند زندگانی ام را ؛ خنده اش…مرا مالک دنیا می کند ؛ به چشمکی پرواز می دهد دلِ اسیرم را ؛ اسیر ِ چشمانت ام ای همه هستی ِ من

امشب دلم گریه می خواهد ، مثل دیشب ، مثل پریشب ، مثل تمام شب های هفته ی گذشته و شب های قبل آن ؛ دلتنگی گریه دارد ، نبود تو دلتنگی می آورد و تو همچنان نیستی…

ماه گوید که تو ماه جهانی ، بدرخش و گیتی را روشن کن

۲۵ خرداد ۹۰

و ۲۱ اُمین ایستگاه زندگی طی شد ؛

زندگی ای که از سکوی  ۱۴ دی  (۴ ژانویه) شروع شده و امتداد پیدا کرد و همچنان ادامه دارد
هرقدر ادامه می دهم راه سخت تر می شود و حسرت لحظه های رفته از دست بر خستگی ناشی از سنگینی کوله بار زندگی ، می افزاید
نمی دانم از به عمرم افزوده شد و یا از آن کاسته ؛ ولی می دانم که تغییری صورت گرفته و باید تغییر کرد
تغییر همیشه خوب به نظر نمی آید ولی خوب است تغییر کرد…همیشه بهتر وجود دارد….باید آن را ایجاد کرد.
یادم باشد درین ایستگاه دیگر تنها سفر نمی کنم ، همراهی دارم که در گذشتن از این مسیر هرلحظه کنار من است…اگرچه دورادور
و دوستانی دارم که برایم خالصانه دست تکان می دهند و لبخند می زنند….چه دلگرمی ای ازین بالاتر ؛ باشد که راه هموار شود.
و تنها آرزوم در این مقطع از زندگی ، بهترین ها برای کسی است که وجودش زیباترین اتفاق در زندگی من بوده و هست و خواهد بود
و اما بهترین هدیه من بوسیدن لب ها و گرفتن دست ها و دوستت دارم ها بود

از همه دوستانم در دنیای مجازی و دنیای واقعی(زندگی روزمره) و اعضای خانواده که همه به نحوی بودند و هستن ممنونم.

- نوشته شده در تاریخ ۱۴ دی ماه ۸۹ ساعت ۰۰:۳۵ دقیقه بامداد

دوشنبه ۸ آذر تا پنجشنبه ۱۱ آذر ماه ۱۳۸۹ روزهای خاصی برای ما بود

دوشنبه ظهر را فراموش نمی کنم…و آن تماس تلفنی…

شرایط سختی بود…

شرایطی که فقط من می دانستم و تو…

اتفاقی ناخوشایند یا خوشایندی که نقش بیشتر برای من بود و درد بیشتر برای تو…

دراین چند روز بارها گفتم کاش نبودم و وجودم ، وجود تورا به خطر نمی انداخت…

لحظه ای شادی و لحظه ای غصه سراغ ما می آمد…

ولی باهم بودیم…درتمام لحظات

باهم تصمیم گرفتیم…

باهم گریه کردیم…

و خوشحالم که باز هستی…

علاقه ام به تو چندین برابر شده…بی اندازه دوستت دارم

این موهبت الهی دوبار نصیب من شد

آن زمان که عشق تورا یافتم ، سعی کردم نمونه ای برای آن پیدا کنم،

به هرکس که می شناختم رجوع کردم

هرچه شنیده بودم ، خواندم…شعر….داستان…افسانه

از غرب تا شرق

تاریخ را زیر و رو کردم

ولی…

تو بی همتایی

همچون تو…عشقت نیز بی همتاست

ای همه هستی ِ من