می نویسم…از هرچیزی در هرزمان

و آخرین دانه انار

یلدا ، بی تو ؛ طولانی ترین غم ِ سال

این چه چشمانیست که تو داری ؛ به نگاهی مست می کند ، به اخمی می سوزاند زندگانی ام را ؛ خنده اش…مرا مالک دنیا می کند ؛ به چشمکی پرواز می دهد دلِ اسیرم را ؛ اسیر ِ چشمانت ام ای همه هستی ِ من

ماه گوید که تو ماه جهانی ، بدرخش و گیتی را روشن کن

۲۵ خرداد ۹۰

شناسنامه های ما دروغ می گویند ؛ ما مُرده ایم ، مردگانی متحرک ؛ که لازمه حیات تفکر است

و سوگند به صدایت…آن لطیف ترین نوا و آسمانی ترین طنین…آن دم که می شنوم و قلبم آرام می گیرد

به تو معتادم…آن گونه که با تو نئشه و در حسرتت خمارم

و سوگند به چشمانت…که به نگاهی مرا تا ابد اسیر خود ساخته اند

و سوگند به لبانت…آن دم که بر لبانم می نهی و دنیا از حرکت می ایستد

گاهی تنها “سه نقطه ها” مرا می فهمند

…

نگاه می کنی…هیچ کورسوی امیدی نیست…شاید تو چشماتو بستی

بازشون کن و دوباره ببین