می نویسم…از هرچیزی در هرزمان

بعد از شنیدن خبر مرگ مایکل جکسون در ۲۵ ژوئن ۲۰۰۹ ؛ دومین بار در ۵ اکتبر ۲۰۱۱  برای درگذشت یک شخصیت بزرگ گریه کردم ؛ استیو جابز

اشخاصی که در زندگی صدها میلیون انسان نقش داشتند و نسل ها را طی خواهند کرد ؛

اشخاصی که نمی میرند ، تنها ما محروم می شویم از وجود فیزیکی شان در میانمان زیرا که بهشت برای حضورشان لحظه شماری می کند.

روحش شاد

بعد از گذشت دو سال….باز هم ۲۵ ژوئن

می نویسم که هنوز باور نکرده ام نبودنت را

در این دو سال بارها  با دیدنت عکس ها و رقص هایت ، شنیدن آهنگ هایت و یا تنها با نامت ، با گذشتن نامت از ذهنم بی اختیار اشک جاری کردم

دیدارت آرزویی دست نیافتنی شد ولی حس نزدیکی ام  بیشتر می شود آن دم که فریاد می زنی “تو تنها نیستی” و مرا آنچنان مست می کند صدایت که تنها تو می دانی

اینکه باور نمی کنم نبودت را ، مشکل از دل من نیست که نخواهد ، مشکل جاودانگی توست و تا آن زمان که موسیقی باشد تودر بین همه ساکنان زمین  می خوانی

تو خواستی جاودانه باشی و جاودانه ماندی….تاریخ فراموش نمی کند بزرگانی چون تورا

در کنار نامت تاریخ تولد ثبت شده  و به موازات زمان ادامه دارد…بدون پایان ؛ بدون تاریخ فوت

مایکل جکسون برای من تنها یک خواننده نبود ، بخشی از زیبایی های کودکی تا شور جوانی بود و هست و خواهد بود

از دوستی جمله ای نقل می کنم که: در آهنگ های مایکل برای هر حالت روحی و هر شرایطی همیشه انتخابی هست.

برای تنهایی هایمان خواند ؛

برای زمین ،

برای انسانیت ،

برای غم و شادی ها ،

و برای ما

روحت شاد مایکل….یاد و خاطره ات همیشه گرامی باد

با تشکر از  سایت هواداران ایرانی مایکل جکسون