Meeting Point

Artist: Aida Shamlou

Aida Shamlou On Last.fm

Photographer: Reza Deghati

تو کجایی؟
در گستره‌ی بی‌مرزِ این جهان
تو کجایی؟

من در دورترین جای جهان ایستاده‌ام:
کنارِ تو.

تو کجایی؟
در گستره‌ی ناپاکِ این جهان
تو کجایی؟

من در پاک‌ترین مُقامِ جهان ایستاده‌ام:
بر سبزه‌شورِ این رودِ بزرگ که می‌سُراید
برای تو.

احمد شاملو

پرداخت، اختیاری است. اما شما با اهدای مبلغی اندک، کمکی بزرگ برای ادامه این راه می کنید.

برای دریافت به نارنجی مراجعه نمایید.

به تاریکی

به درد

بیست و دو سال

و هرگز نفهمیدم که چرا جشن می گیرند این سالروزِ درد را

مرا بیست و دو ساله نامند چون این گونه می گوید شناسنامه

هفتاد ساله نامند چون این گونه می گوید روح خسته ام

درد زمان را کِش می دهد ، ثانیه را ساعت ها و روز را قرن ها

و کسی نمی داند که هنوز چندی مانده دو ساله شوم ؛ دو سال از تولدم می گذرد ؛

دوسال از تابش وجود نازنینی بر کالبدی بی جان در این تاریکی جهان

دوسال است که زنده شدم ، روح در من دمیده شد ، روح ِ تو

فرشته می نامیدم تورا ، ولی جان بخشیدی ، جان بخش ِ من ، خدای من

روزی دیگر را جشن می گیرم

روزی که باشی و بتابی بر این جان ِ نوپا ؛

هرروزی که عاشقت باشم را

زادروز می نامم و هرصبح باز متولد می شوم به نامت ، به عشقت و به یادت.

.

- ممنونم از عزیزانی که منو در این روز یاد کردند و تبریک گفتند ؛ حقیقتا دوست سرمایه ی گرانبهایست.

- نوشته شده در ۱۴ دی ماه ۹۰ ساعت ۱:۳۳ بعدازظهر

یلدا ، بی تو ؛ طولانی ترین غم ِ سال

این واژه ی لعنتی

تلخ ترین واژه در تمام طول ِ تاریخ

می دانی…

می دانی که نمی شود و می خواهی

فکر می کنی

درد دارد که بدانی نمی شود و باز بخواهی

تمام این درد خلاصه می شود در یک کاش…

و آرزو می کنی که کاش این کاش به افسوس مبدّل نگردد

کاش…

اشخاصی که در زندگی صدها میلیون انسان نقش داشتند و نسل ها را طی خواهند کرد ؛

اشخاصی که نمی میرند ، تنها ما محروم می شویم از وجود فیزیکی شان در میانمان زیرا که بهشت برای حضورشان لحظه شماری می کند.

روحش شاد

اذان مغرب ،

اذان مغرب ماه رمضان ؛

صدایی که سنگینی خاطرات بیش از دودهه را روی شونه هام می آره

بسیارند از تو بلندتر ، بلندتر.

بسیارند از تو زلال تر ، زلال تر.

بسیارند از تو زیباتر ، زیباتر.

اما بانو تویی.

از خیابان که می گذری

نگاه کسی را به دنبال نمی کشانی.

کسی تاج بلورینت را نمی بیند،

کسی بر فرش سرخ زرّین زیر پایت

نگاهی نمی افکند.

و زمانی که پدیدار می شوی

تمامی رودخانه ها به نغمه در می آیند

در تن من،

زنگ ها آسمان را می لرزانند،

و سرودی جهان را پر می کند.

تنها تو و من،

تنها تو و من ، عشق من،

به آن گوش می سپریم.

هوا را از من بگیر خنده ات را نه!

پابلو نرودا  |  ترجمه احمد پوری